*^OMDAT WIJ GRAAG CONTROLE HOUDEN OVER DE SITUATIE^*

Gisteren mocht ik als doula een vrouw begeleiden bij de geboorte van haar zoon. En daar kwam ik nogmaals achter hoe belangrijk het is om als barende vrouw dicht bij jezelf te blijven.

Halverwege de dag vroeg de vrouw of er ook een baarkruk beschikbaar was. Uiteraard ben ik pro verticaal bevallen en ben dit gelijk voor haar gaan navragen. In mijn doula koffer heb ik altijd een CUB mee, maar het is altijd fijn als de zorgverlener zelf ook mee kan werken in de wensen van de vrouw.

Door omstandigheden had deze mevrouw een medische indicatie en was het volgens de gynaecoloog ook verplicht om op de rug te liggen bij de persfase. Bij verder uitvragen kwamen we erachter dat het meer was omdat dit protocol is en ze altijd zo handelde in deze situatie.

En dat is nu precies waardoor er bij mij vraagtekens gaan rijzen. Want protocollen zijn gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek waarbij er uiteraard meerdere vrouwen zijn gevolgd in een dezelfde situatie. Maar veel van die protocollen worden gemaakt vanuit kansberekening. Dus wat bij de 1 werkt, hoeft niet bij de andere ook zo te zijn.

Maar toch wordt op deze manier vaak wel gewerkt in het ziekenhuis en zo gisteren ook weer. En als we dan samen een middenweg proberen te vinden zodat het voor deze betreffende gynaecoloog ook werkbaar is, kregen we niet het gevoel dat daar interesse in was. Eerder had ik het gevoel van hmmm, daar heb je weer zo’n doula die de wereld wilt verbeteren…

En nee, zo’n doula ben ik niet. Tenminste… misschien toch wel. Want wat ik belangrijk vind is de wens van de vrouw en hoe we hier zo goed mogelijk samen aan kunnen voldoen. En als ik dan iets krijg als (letterlijk quote): “OMDAT WIJ DE CONTROLE OVER DE SITUATIE WILLEN HOUDEN.” Vraag ik me af wanneer we meer naar de vrouw op dat moment kijken dan alleen naar protocollen.

En dan wordt er dus afgevraagd waarom er steeds meer vrouwen liever thuis willen bevallen zonder begeleiding met alle gevolgen van dien. Ik ondersteun dit overigens niet, maar ben wel altijd bereid om SAMEN te kijken naar wat er wel mogelijk is.

Op een later moment ben ik nogmaals het gesprek aangegaan zonder verder resultaat dan alleen de angst te voelen, de angst ohjee, wat als het mis gaat onder my watch. En dat snap ik dat dat best scary kan zijn. Maar wat als dat de wens van de vrouw is? Hoe ver moet je dan je eigen handelen doorduwen?