VERHAAL VAN CAROLINE

Mijn eerste kindje kwam om medische redenen met een geplande keizersnede, wat vond ik dat jammer! Ik wilde zo graag zelf een kindje op de wereld zetten en ik had daar in de zwangerschap juist zo naar toe geleefd.

De tweede zwangerschap was wederom spannend. Even leek de groei van het kindje weer te stagneren en kwam hetzelfde scenario als bij de eerste weer in beeld. Toen we in de groeiecho’s daarna toch een gestaag stijgende lijn bleven zien, kwam het geloof in die natuurlijke bevalling wel weer terug. Heel lang had ik maar 2 opties: Het zou spontaan moeten beginnen, liefst tussen 37-38 weken of ik kreeg toch weer een keizersnede.

Gelukkig bleef de situatie stabiel en kreeg ik steeds weer een paar dagen extra de tijd, alvorens ze wilden ingrijpen. Maar mijn kindje wilde alsnog niet vanzelf komen. Ondanks dat ze er wekenlang op tegen zijn geweest ivm de verhoogde risico’s mocht ik ineens toch worden ingeleid. Wat was ik blij! Zo kon ik gelukkig de bevalling gaan meemaken. Ik ging er vol vertrouwen in en had echt zin in de bevalling.

Eerst werden mijn vliezen gebroken. Het infuus met weeënopwekkers werd gestart en de snelheid ervan werd stapsgewijs opgehoogd totdat voor mij de juiste dosering zou zijn gevonden. 3 uur lang gebeurde er helemaal niets. En toen begonnen ineens de weeën. Het waren er meteen 5 a 6 per 10 minuten, dus het was gelijk heftig. Een ‘eerste’ bevalling en voor mijn gevoel begon het zo snel dat het lastig was de ontspanning te zoeken en uit te vinden welke houding prettig was.

Mijn partner hielp fijn door tegendruk te geven met de doek. Daar maakte ik me dan wel weer druk om, of het niet te zwaar was voor hem omdat hij steeds moest bukken en het voor hem natuurlijk ook maar heel kort pauze was steeds. Ik bleef wel rustig, maar het hele rustige ademhalen vond ik te moeilijk. Dat lukte me niet, dus overgegaan op rustig uitpuffen. Toen ze na een tijdje kwamen kijken, besloot ik in een split second dat ik een ruggenprik wilde.

Dat idee was er gewoon ineens, ik had het niet van tevoren al bedacht of juist afgezworen, maar ik was er wel gelijk van overtuigd dat ik achter die keuze moest gaan staan, want anders zou mijn ontsluiting misschien al te ver gevorderd zijn. Het ging namelijk best wel hard, ik bleek al op 5-6 cm te zitten en bij 7 zetten ze hem al niet meer. Niet in paniek, maar wel vastberaden koos ik dus voor een ruggenprik. Ik moest nog een poosje wachten totdat die gezet kon worden en moest alvast in het bed gaan liggen.

Dat was iets wat ik eigenlijk echt niet wilde doen van tevoren, in bed gaan liggen. Maar juist vanaf dat moment raakte ik eigenlijk pas goed ‘diep’ weg en ging alles langs me heen. Juist dat ‘niets meer moeten’ (ook dingen die ik mezelf dus op had gelegd) was dus eigenlijk voor mij de sleutel. Toen de ruggenprik gezet was, hebben we de rest van de ontsluitingsfase ontspannen en met hier en daar een grapje doorgemaakt. Toen mocht ik gaan persen en de verloskundige vond echt dat ik me daarbij heel goed kon ontspannen. Daar had ik ook echt op geoefend. Ze konden echt zien dat ik dat stukje ontspanning uit de cursus had opgepikt.

Ik heb me laten coachen en 3 keer geperst op elke wee. Mijn lijf vroeg er overigens niet om dat ik zou persen. Op het eind waren ze ook bang voor scheurtjes en toen mocht ik niks meer. Blijkt dat mijn baarmoeder het ook prima zelf kan. Ze gleed heel rustig en mooi de wereld in, zonder extra kracht te zetten.

Wat ik met name uit de cursus geleerd heb is dat ik de hele bevalling zelf de regie heb gehad, dat ik niet in paniek en goed geïnformeerd mijn beslissingen heb kunnen maken. Dat dingen anders lopen dan je ze van tevoren bedenkt en dat je dan flexibel bent om daar mee om te gaan. Ook mijn partner heeft er echt veel aan gehad. Hij was kalm en wist heel goed hoe hij kon helpen.
Ik kijk heel positief terug op mijn bevalling, met hier en daar een leerpuntje: Actief persen hoeft echt niet per se, dat heb ik zelf ervaren op de momenten dat ik het niet deed. En soms heb je toch beperkende gedachten, die je kunnen belemmeren, zoals dat ik per se niet in bed wilde gaan liggen. Wat Jolanda zegt blijkt dus allemaal waar te zijn!